Glaucoom
Glaucoom is een oogziekte waarbij de zenuwvezels van de oogzenuw geleidelijk verloren gaan. Door het verlies van zenuwvezels ontstaan er gezichtsvelddefecten (blinde vlekken). Wanneer de oogziekte niet of onvoldoende wordt behandeld, zullen de blinde vlekken groter worden en kan (in een laat stadium) ook het scherp zien worden aangetast. Vaak merkt u pas iets van de oogziekte als het scherp zien wordt aangetast. Dit heeft te maken met het feit dat de blinde vlekken heel geleidelijk ontstaan en de beelden van beide ogen elkaar voor een groot deel overlappen.
Glaucoom wordt ingedeeld in primair en secundair glaucoom. Primair wil zeggen dat de glaucoom een op zich zelf staande ziekte is. Secundair glaucoom is een verschijnsel dat ontstaat bij een andere (oog)ziekte, of bij gebruik van medicijnen.
Het mechanisme dat leidt tot aantasting van de oogzenuw, is nog steeds niet helemaal bekend. Wel zijn er veel factoren bekend die de kansd op het optreden van glaucoom aanzienlijk verhogen. De belangrijkste risicofactor is een te hoge oogdruk. Binnen het oog wordt vocht geproduceerd, ook wel kamerwater genoemd. De hoogte van de oogdruk is afhankelijk van het evenwicht tussen de aanmaak en afvoer van het kamerwater. Een te hoge oogdruk kan ontstaan wanneer de afvoer van het kamerwater wordt belemmerd.
Andere risicofactoren zijn: glaucoom in de familie, hoge leeftijd, sterke bij- of verziendheid, negroïde afkomst en afwijkingen van bloedvaten bij of in het oog.
Ga naar boven